Nasza parafianka - Marzena Janicka, która - jak sama zaznacza - nie jest teologiem, dzieli się z nami przemyśleniami na temat czytań z Pisma Świętego, które jutro, w niedzielę, usłyszymy podczas Mszy świętej.
Przeczytajmy te refleksje. Niech jej słowa pomogą nam otworzyć się na Boże Słowo.
Komentarz do Liturgii Słowa na niedzielę 22 listopada 2026 roku
Rok A
Ez 34, 11-12, 15-17
Psalm responsoryjny 23 (22), 1b-2a. 2b-3. 5. 6
1 Kor 15, 20-26.28
Mt 25, 31-46
O ileż łatwiej iść przez życie wiedząc, że nigdy nie idzie się w samotności; zatem nam, wierzącym, zdecydowanie lżej pokonywać trudy ziemskiej podróży, bo mamy świadomość, że dobry Bóg jest zawsze z nami; On jest naszym Pasterzem, a my Jego owcami. Podążamy Jego drogą wytrwale wiedząc, że naszym celem jest życie wieczne. Pamiętajmy więc o Bożych drogowskazach – o miłości do Boga i do bliźniego, czyńmy dobro zostawiając po sobie ślad światła Pana, bo o wiele ważniejsze dla Boga jest, żebyśmy byli niż posiadali.
W perykopie z Księgi Ezechiela Pan kilkukrotnie zapowiada, że sam będzie szukał owiec zbłąkanych i że się nimi zaopiekuje. „Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał”. Bóg zna wszystkie swe owce najlepiej i wie, której czego potrzeba. To najlepszy Pasterz i nie ma lepszego miejsca dla nikogo, jak tylko w Jego stadzie. Wystarczy iść za Bogiem z ufnością i niczego się nie bać; nawet jeśli zbłądzimy w ciemnościach, Jego miłość i troska i nasza wiara sprawią, że wrócimy na właściwą ścieżkę. On o nas nie zapomni, doskonale wie, kiedy wpadamy w tarapaty, On zawsze ukoi nasz ból – modlitwą i kontemplacją, dzięki którym wsłuchujemy się w Boże Słowo i umacniamy Jego siłą. Każdy może się nawrócić, i owce, i barany, i kozły, bo Pan Bóg jest miłosierny i sprawiedliwy, On wszystko wie i wszystko rozumie. W Nowym Testamencie Jezus mówi o sobie, jako o dobrym Pasterzu: „Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce” (J 10,11) – jak zapowiedział, tak uczynił.
Psalm responsoryjny, jeden z najbardziej znanych i zarazem moich ulubionych, jest odpowiedzią na proroctwo Ezechiela opisane w dzisiejszym czytaniu – potwierdzeniem jego słów i wyrazem całkowitego zaufania człowieka do Boga. To „Pan jest moim pasterzem”, więc zawsze będę syty, będę miał piękne miejsce do odpoczynku. Dobry Pasterz zadba nie tylko o mój stan fizyczny, ale i duchowy, bo orzeźwi moją duszę. Jakaż to wspaniała wizja życia ziemskiego – nie zginę, bo On „wiedzie mnie po właściwych ścieżkach”, wystarczy tylko za Nim iść. W dalszej części psalmu Pasterz zmienia się w Gospodarza, który suto zastawia dla nas stół, i choć na oczach wrogów, kimże jest jakikolwiek wróg, kiedy Bóg mnie gości i się mną opiekuje. Bóg nas wywyższa, traktując jako gości honorowych, którym przy Gospodarzu nie może spaść włos z głowy. Widzimy w tym obrazie bardzo bliską relację nas, ludzi Boga, z nim samym. Pan namaszcza naszą głowę olejkiem – czyni kolejny gest, aby wyrazić swoją troskę, miłość i szacunek do nas, by ukoić nasze dusze i ciała po trudach wędrówki życia. On nas wyróżnia obdarowując łaską. Kielich nasz napełnia po brzegi, czyli obdarza nas obfitością, której nam nigdy nie zbraknie.
Perykopa z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian to piękny hymn dotyczący rzeczy ostatecznych (eschatologii). „Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli” – Chrystus jako pierwszy pokonał śmierć na zawsze. Dalej widzimy porównanie człowieka przez którego na świat przyszedł grzech i jego konsekwencje – śmierć fizyczna i duchowa (utrata łaski Bożej), czyli Adama, z Człowiekiem – Jezusem, który został wywyższony przez poniżenie (kenoza), żeby nas wszystkich odkupić od grzechu, wyzwolić od śmierci, i zapewnić życie wieczne („tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”). Święty Paweł pokazuje kolejność zbawienia, bo stanie się ono według ustalonego przez Boga porządku; po Chrystusie zostaną zbawieni ci, którzy do Niego należą, a więc wierzący (dopowiedzieć jednak należy, idąc np. za nauką samego Chrystusa, że wiara ich musi być „żywa”, czyli potwierdzona dobrymi uczynkami (Jk 2,17). Przy końcu świata Jezus „położy wszystkich nieprzyjaciół”, z których ostatnim będzie śmierć, i wtedy „przekaże królowanie Bogu i Ojcu”. Nie oznacza to jednak poniżenia Jezusa wobec Ojca, ale jedność i harmonię Jego z Ojcem i całym stworzeniem. To właśnie będzie pełnia dzieła Odkupienia – Syn przywróci całą zbawiona ludzkość do trwania już na zawsze w miłości z Bogiem.
Fragment z Ewangelii św. Mateusza przedstawia właśnie obraz Sądu Ostatecznego. Jezus zapowiada swoje ponowne przyjście w blasku chwały – z towarzyszącymi mu aniołami. Kiedy zasiądzie na tronie, a „przed nim wszystkie narody”, oddzieli owce od kozłów, czyli dobrych od złych. Dobrym, stojącym po prawej stronie pobłogosławi i odeśle do królestwa Ojca, które czeka na nich od początku świata. Złych, stojących po lewej stronie odeśle „w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom”. Jak odróżni owce od kozłów? To przecież Bóg, zna każde nasze serce, zna okoliczności każdego naszego postępowania i każde nasze zaniechanie. Jezus będzie nas rozliczał na podstawie uczynków. Zatem sama deklaracja wiary nie wystarczy, nie wystarczy sama modlitwa. Oczywiście, że jest ważna, ale według mnie, nie jest celem sama w sobie, tylko swego rodzaju kluczem do zrozumienia woli Bożej. Pismo Święte także pełne jest drogowskazów wzywających do pomocy innym – chociażby ubiegłoniedzielna przypowieść o talentach, które trzeba pomnażać z innymi lub dla dobra innych, czy przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, o bogaczu i Łazarzu. Przykazanie MIŁOŚCI, bynajmniej nie tylko do siebie, to główne przesłanie nauk Jezusa Chrystusa. On połączył dwa testamentalne przykazania w to jedno – nowe: Miłość do Boga (Pt 6, 5) z Miłością do bliźniego (Kpł 19,18), czyniąc je podstawową regułą na drodze łaski. Sam jest najwspanialszym przykładem służenia drugiemu człowiekowi; mówił o sobie: „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć” (Mt 20, 28; Mk 10, 45). Zwieńczeniem tej pięknej służby innym była Jego męczeńska śmierć na krzyżu za nasze grzechy i Zmartwychwstanie, przez które zwyciężył grzech i śmierć. Wracając więc do sensu modlitwy, ona ma nas umacniać w czynieniu dobra, szczególnie wobec bezbronnych, wykluczonych, niewinnych. Przez nią prowadzimy dialog z Bogiem, kontemplujemy, żeby stać się mocnymi w wierze i lepszymi w życiu. Jakież byłoby znaczenie modlitwy, bez dopełnienia jej czynem? Byłoby to suche powtarzanie słów, najprawdopodobniej bez zrozumienia ich głębokiego sensu i przesłania największej miłości. Rozstrzyga więc Jezus w dniu Sądu Ostatecznego o życiu wiecznym dla czyniących dobrze i potępieniu dla tych, którzy nie umieli żyć dla innych – za ich grzechy zaniechania.
Dostaliśmy od dobrego Boga wszystko, co nam potrzeba, by żyć pięknie, czyniąc dobrze innym. Oczywistym jest, że każdy z nas na drodze życia doświadcza trudności, borykamy się z problemami, które nieraz wydają się nie do podźwignięcia, często są one skutkiem naszych złych decyzji, których nikt nam nie narzuca, bo zostaliśmy obdarowani wolną wolą. Jednak nie zostajemy z nimi sami, więc zawierzmy wszystkie nasze lęki i troski i rzeczy na pierwszy rzut oka nie do pokonania Bogu, On nam pomoże, On o nich wie, ale musimy się do niego zwrócić, musimy w Niego uwierzyć; czyli nasza postawa winna być taka jak trędowatego z Ewangelii św. Mateusza: „Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić” (Mt 8, 2-3), a nie jak postawa ojca chorego chłopca z Ewangelii św. Marka: „Lecz jeśli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam” (Mk 9, 22b). Bóg może wszystko, a my możemy zostać uzdrowieni naszą wiarą w Niego. Idźmy więc z wiarą i ufnością za Bogiem w stronę życia wiecznego pamiętając, że jeśli jesteśmy prawdziwi w życiu Bogiem, czeka nas nagroda Raju, czyli nieporównywalna do żadnej innej chwała. Aby jednak być dopuszczonym do życia w wiecznym szczęściu, w którym już nie będzie łez z powodu zła, przemijania, utraty kogoś bliskiego, niesprawiedliwości, tylko radość, nie możemy zapominać, że życie w Bogu, to życie w dobrych uczynkach względem bliźnich i całego stworzenia, to nie bierna postawa, ale obracanie w czyn słów modlitw. Niech więc podsumowaniem będzie cytat z przemówienia Jana Pawła II o tym, żeby „być”, a nie tylko „mieć”: „człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi”1.
Przypis:
1. Jan Paweł II, Przemówienie do mieszkańców Tondo, dzielnicy slumsów. Manila 18 lutego 1981, w: Dzieła zebrane Jana Pawła II, Homilie i przemówienia z pielgrzymek. Azja, Afryka, Australia i Oceania, t.13, Kraków 2009, s. 154
Marzena Janicka
nie-teolog
filolog angielski
absolwentka Szkoły Biblijnej Archidiecezji Gdańskiej