Nasza parafianka - Marzena Janicka, która - jak sama zaznacza - nie jest teologiem, dzieli się z nami przemyśleniami na temat czytań z Pisma Świętego, które jutro, w niedzielę, usłyszymy podczas Mszy świętej.
Przeczytajmy te refleksje. Niech jej słowa pomogą nam otworzyć się na Boże Słowo.
Komentarz do Liturgii Słowa na niedzielę 4 października 2026 roku
Rok A, niedziela 04.10.2026
Czytanie z Księgi proroka Izajasza (Iz 5,1-7)
Psalm responsoryjny 80(79), 9 i 12, 13-14, 15-16, 19-20
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian (Flp 4,6-9)
Ewangelia według św. Mateusza (Mt 21, 33-43)
Dobry Bóg zawsze kochał ludzi dając im wszystko, co najlepsze do życia w prawdzie, do rozwoju w wierze. Nie zawsze jednak człowiek umiał z tej dobroci korzystać. W dzisiejszych czytaniach znajdziemy pieśń proroka Izajasza ukazującą bolesny kontrast między miłością i wiernością Boga a niewdzięcznością i niewiernością człowieka, św. Paweł wezwie nas do głębokiego zaufania i oddania się Panu w praktyce dnia codziennego, a w Ewangelii według św. Mateusza przeczytamy o historii zbawienia.
Perykopa z Księgi proroka Izajasza, zwana także „Pieśnią o winnicy” to piękna alegoria zawiedzionej miłości Boga do człowieka. Bóg kocha ludzi i roztacza nad nimi swoją opiekę, dając im wszystko, co potrzebne do życia w prawdzie, to znaczy według Jego przykazań. W tym obrazie winnicy Pańskiej Przyjaciel (właściciel winnicy) to symbol Stwórcy, który z miłością przygotował miejsce dla winorośli - swojego ludu, dla narodu wybranego, domu Izraela i ludu Judy. Bóg „okopał” winnicę i „oczyścił z kamieni”, by winorośl mogła bezpiecznie wzrastać do Nieba, otoczona obfitością Bożych łask. Szanując człowieka, w swojej wielkiej miłości dał mu także wolną wolę, nie chcąc go do niczego zmuszać. Człowiek jednak zawiódł, zgrzeszył – winorośl bowiem miast wydać „dobre owoce,
„cierpkie dała jagody”. Sam fakt bycia ludem wybranym nie zwalnia od odpowiedzialności prawego postępowania. Mimo czułej opieki Boskiej człowiek nie krzewił sprawiedliwości, pojawił się „rozlew krwi, i prawowierności, (…) krzyk grozy”. Człowiek rozczarował Boga, więc Stwórca zadaje pytanie, czego brakowało człowiekowi do czynienia dobra: „Co jeszcze miałem uczynić winnicy mojej, a nie uczyniłem w niej?”. Zapowiada rozebranie żywopłotu – odebranie swojej opieki, co doprowadzi do upadku i zniszczenia przez wrogów. Oto konsekwencja grzechu i braku woli do nawrócenia się. Bóg wzywa do opamiętania się, przestrzega ukazując skutki wydawania cierpkich owoców. Zawsze jest czas na podjęcie dobrej decyzji, na powrót do Przyjaciela, do Ojca.
Pięknie opisuje tę historię Psalm responsoryjny. Pan przeniósł swoja winorośl – dom Izraela, z Egiptu, dając jej wystarczająco dużo miejsca do wspaniałego wzrostu, ale dom Izraela nie wykorzystał obfitości Bożych łask, odwrócił się od Boga, dlatego Bóg zburzył ogrodzenie i naraził na zniszczenie jej przez każde zwierzę, nawet polne. Lud Izraela błaga o litość obiecując poprawę: „Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili”.
Jakąż siłę duchową możemy czerpać z perykopy z Listu św. Pawła do Filipian, to wezwanie wszystkich do porzucenia zmartwień, bo przecież jest z nami Ojciec, który nas zawsze wysłucha. Zamiast lęku powinniśmy w modlitwie oddawać Bogu nasze codzienne troski, prosić o wsparcie i za nie dziękować. Kiedy tak uczynimy, w naszym sercu i myśli zapanuje „pokój Boży”. Znikną chmury, nie będziemy już targani sztormami, których przecież każdy z nas w życiu doświadcza, a poczujemy piękną ciszę, stabilizację, siłę, nie ulegniemy zwątpieniu. Wystarczy tylko zanieść nasze lęki Panu. Dalej św. Paweł pisze o tym, że powinniśmy żyć zgodnie z prawdą, sprawiedliwością, i wszystkim tym, co „czyste, co miłe”. Te uniwersalne wartości mamy brać pod rozwagę, bo cóż kształtuje nasze postępowanie jak nie nasze myśli?
Fragment z Ewangelii św. Mateusza to historia zbawienia w pigułce. Czytamy w nim przypowieść Jezusa o miłosiernym gospodarzu i przewrotnych rolnikach. Na pierwszy rzut oka widać podobieństwo do perykopy z Księgi proroka Izajasza. Gospodarz to Bóg, który hojnie obdarował swój lud winnicą, „otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznie, zbudował wieżę”, po czym wyjechał zostawiając winnicę rolnikom. Rolnicy to przywódcy duchowi Izraela, arcykapłani i starsi ludu, a winnica to lud Izraela. Nadszedł czas zbiorów. Bóg posłał swoje sługi, czyli proroków, których wysyłał na przestrzeni dziejów, mieli odebrać „plon Jemu należny”. Niestety, zostali odtrąceni, a niektórzy zabici. Odrzucili więc Izraelici Bożą drogę. Kiedy Bóg posłał swojego Syna – zabili Go, widząc w Nim zagrożenie dla swojej władzy. Ta przypowieść zapowiada śmierć i mękę Jezusa, ale i Jego zmartwychwstanie i powstanie nowego Kościoła, którego „głowicą węgła” – fundamentem, będzie Chrystus. Inni rolnicy to nowy lud Boży, nowy naród, który wyda „jego owoce”.
Bój jest miłosierny, niezwykle cierpliwy, od tysięcy lat daje ludziom szansę na zbawienie. Kiedy z uporem grzeszyli odwracając się od Jego Miłości, posłał swojego Syna, aby nas zbawił przez swoją wielką Ofiarę. Jezus stał się fundamentem nowego Kościoła, zapraszającego do siebie wszystkich, którzy będą chcieli iść Jego drogą. Idźmy więc nią, bo jest jedyną właściwą. Idźmy z radością, porzucając wszelkie obawy, oddajmy Bogu nasze trudne sprawy. On nas od nich odciąży i zaznamy „pokoju Bożego”. Słowa św. Pawła, tak pokrzepiające, przywodzą na myśl słowa wypowiedziane przez papieża Jana Pawła II podczas uroczystej Mszy św. z okazji inauguracji jego pontyfikatu w 1978 roku: „Nie lękajcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi. (…) Nie lękajcie się!”. Ich przeslanie jest to samo, abyśmy zawierzyli nasze życie Bogu i byli blisko Chrystusa.
Marzena Janicka
nie-teolog
filolog angielski
absolwentka Szkoły Biblijnej Archidiecezji Gdańskiej
